Toplum ne kadar tasnif etmese de 1 ile 0 el ele vermiş dolaşmaktadırlar. Birin aklına değişik bir şeyler yapmak gelir ve sıfır da bunu başıyla onaylar. Herkesden uzak muhitlerde dolaşırken şu enteresan ilanı görürler: " Post-Modern Tiyatro " . Bu ilan hemen sıfırın ilgisini çeker ve ilanın gösterdiği yere doğru yönelirler, birin aklı düşüncelerle doludur.
Tiyatroya geldiklerinde bunun daha çok çocuklar için olduğunu düşünürler ve bir buna sevinir?! Sıfır, arada kalmış olsa da dışarıda içeriyi gösteren bir televizyon olmadığını ve salonda kendini sarmalamış koltuğa vereceği tepkileri kimsenin düşünmeyip göremeyecek olmasından dolayı buraya girmeyi kabul eder. İçeri adım attıklarında etrafta kimsenin olmadığını fark ederler, sıfır heyecanlı bir eda ile hafiften çekinerek koltuğa oturur ve yanına biri çekip koltuğun kemerlerini bağlar ve üç boyutlu tiyatro kendiliğinden devreye girmiş olur.
Hazır ekran karanlık, reklamlar da yokken birin aklına gülmek gelir tabii bu arada sıfır da akşamdan gördüğü rüyasını düşünüyordur. Ve aniden ekran açılır. Hiçbir yazı yok, hiçbir kişi de yok, sadece resimler vardır; Kelebek. Bir bu resme gülümser ve sıfır da bu resime aslında şaşırır. Şaşırmasının nedeni rüyasının başında bu resmi görmüş olmasıdır ve resimler ardı ardına sıralanmaya başlar...
Hız arttıkça korku da artar ve 'birle sıfır' birbirlerine yaklaşmaya başlarlar fakat sıfırın rüyasının aksine ekrandaki videolarda devamlı korku ve savaş filmlerinden kareler belirmeye başlar. Birin aklındaki bütün kavga ve savaş sahneleri canlanmakta ve koltuklarında bu kavga ve savaş sahnelerini hissetmeye başlamaktadırlar.
Arada tahmin etmedikleri resimler komik, trajik, eğlenceli... gözükse de onların koltuklarından aldıkları his hep acı veren bir titremedir ve maalesef ki tiyatro bir anda son bulur.
Sıfır kendini birden çeker ve birde kalan his komik bir burukluk olur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder